Más cerca de casa

Tras cinco días de intensa y dura caminata, estamos en Suketar, en el helipuerto desde el que mañana despegará una avioneta rumbo a Katmandú. Bajar del Campo Base ha supuesto un esfuerzo enorme, con jornadas maratonianas de más de doce horas atravesando la selva virgen. El paisaje ha sido espectacular, pero hemos sufrido bastante. Después de tantos días en el Base, con todo lo que allí sucedió, nos ha costado, nos ha costado muchísimo…

La lluvia nos ha acompañado durante toda la travesía. Superado el ciclón de la semana anterior, tan sólo disfrutamos de un día de sol, el necesario para evacuar a nuestros cuatro compañeros. Desde entonces no ha hecho más que llover y llover sin parar, hasta que hoy el cielo se ha despertado con alguna nube, pero dejando ver el sol. Si se mantiene así, creo que mañana no tendremos problemas para volar.

Ayer fue increible el impacto que causamos a los habitantes de estas primeras aldeas. La verdad es que ni siquiera son aldeas, sino casitas de campo, esparcidas y totalmente aisladas. La gente que nos vio aparecer de lo alto, saliendo de la selva, nos miraba como si fuésemos espectros. Tan flacos, tan quemados, con nuestras barbas… Estaban alucinados y sorprendidos con nuestra aparición. Fue un momento muy bonito.

Ahora descansamos en una pequeña aldea, donde nos han acogido fenomenal. Ayer cenamos bien y hemos desayunado mejor. Hasta nos hemos echado las primeras cervezas, ¡qué placer! Atrás quedan los amargos momentos del Campo Base…

La bajada de Óscar desde el Campo III fue rapidísima. Óscar es un tipo especial para soportar situaciones tan extremas como las que vivió. Mandamos a un grupo de cuatro porteadores y dos de nuestros cocineros para ayudarle y abrirle huella, pero él ya estaba en el Campo I. Al Base llegó por sus propios medios bien entrada la noche, exhausto, pero con un aspecto inmejorable teniendo en cuenta lo sufrido.

Al día siguiente, hubo que ‘rearmarse’ otra vez con todo y comenzar a bajar. Invertimos unas nueve horas en atravesar el glaciar que se extiende a los pies del Kangchen, hasta llegar a Ramse, el primer lugar habitable (tiene una casita). A partir de ahí, los días fueron durísimos, un descenso largo, muy largo.

Tengo a Julen y Óscar a mi lado. Como yo, se encuentran cansados, molidos por completo; pero con la alegría de saber que pronto volveremos a estar con nuestra gente. Estamos muy contentos. Mañana llegaremos a Katmandú, poniendo punto final a nuestra expedición. Allí nos reencontraremos con Miguel, que aunque bajó del Kangchen algo “tocado” de salud, decidió no adelantar su avión y esperarnos.

Cada uno tenemos un vuelo diferente. He podido adelantar el mío un día para evitar esperas innecesarias en el aeropuerto, así que el viernes a la tarde espero estar pisando Bilbao. Estamos más cerca de casa.

(Información redactada a partir de una llamada de Patxi Goñi a la Oficina de Pamplona 2016, hoy a las 8h de la mañana, hora española)

11 comentarios para “Más cerca de casa”

  1. SUERTE! SUERTE! SUERTE!, que con la racha que llevamos en esta expedicion con los vuelos la vais a necesitar. Os espero manana aqui sin falta, que esta tarde se han ido las andaluzas y ya me he quedado solo del todo. Menuda bajada se habeis marcado campeones, solo cinco dias, no le habeis dado tiempo ni a comer a las lichis. Lo dicho manana me contais vuestra odisea. Un abrazo.

    • MIGUEL ESPERO QUE ESTES BIEN , FUE JESUS MI MARIDO EL QUE ESTUVO HABLANDO CON PATXI TODOS AQUELLOS DIAS Y LE GUSTARIA SABER COMO TE ENCUENTRAS, ME ALEGRA QUE TODO HAYA ACABADO BIEN, Y ESPERO CONOCERTE PRONTO UN BESOTE

  2. Kiko y Ana Dijo:

    Con todo esto tenéis para escribir un libro… ha sido una experiencia inolvidable y con una riqueza humana inmejorable. Patxiku, solo decirte que tenemos muchas ganas de verte, de que nos cuentes todo y de darte un gran abrazo, así que lo dicho, el viernes estaremos en Bilbao esperando ese gran momento.
    Ya casi estás en casa campeón. Buen viaje amigo.
    “Lo mejor de ir es volver”

    tus chicas te esperamos y te mandamos ocho mil besos !!!!!!!!!!!

  3. Fernando Rubio Dijo:

    Aquello que no nos mata nos hará mas fuertes , así , que cuando te recuperes te vas a poner como Pachi-Conan el magnifico .
    Fer

  4. Xiiiiicos, sois una pasada! Cuanto me alegro de ke mañana, por fin, esteis en Kathmandu y muy prontito en casa!
    Patxi, Julen… a vosotros no os veré hasta… kien sabe! Aunke tengo muchas ganas de veros. Pero, de momento, os mando un beso enorme a los dos y recordar ke en el Pirineu Català teneis una amiga para lo ke sea.
    Òscar, a tu espero veure’t molt aviat. Tinc tantes ganes… Una vegada estiguis recuperat del tot i poguem tornar a anar a skalar i a algun concert i festes majors, i… tu ja saps! 1 petonàs, berberetxo!
    Natha

    • Natha soc Charo, jo pujo a Pamplona el 13 i veure a Patxi si vols algu missatge….(cambio a castellano) vivo en Reus pero soy de la cuadrilla de Lumbier

      • Hola Charo! Doncs kina sort ke tens de poder-lo veure tan aviat! Només fes-li un petó molt fort i molt dolç de part meva i diga-li ke em moro de ganes de veure’l i d’ abraçar-lo, i ke me’n alegro molt de ke, al final, tot hagi anat bé! Moltes gràcies wapa.

  5. !POR FIN ! Y COMO DICE LA CANCION YA FALTA MENOS…, YA FALTA MENOS .. YA FALTA MENOS .. (PA SAN FERMIN JEJEJE) PARA QUE ESTEIS CON NOSOTROS Y PODER ABRAZAROS ES MUY EMOCIONANTE TU RELATO DE LA BAJADA ME DUELEN A MI TAMBIEN LAS PIERNAS DEL ESFUEZO M PERO ESPERO QUE LAS RECUPERES PARA ESOS BAILES QUE TIENES PENDIENTES. CON TODO MI CARIÑO BESOS

    • Kiko y Ana Dijo:

      Charito wapa, el 13 nos vemos en la cena, pero hay cola para el baile así que apúntate jejeje.
      El viernes vamos a Bilbao a recibir a nuestro chico, le daremos un beso muy muy gordo de tu parte.

  6. FRENELSA Francisco Dijo:

    Enhorabuena Patxi. Hemos seguido con mucho interes todas las noticias que llegaban a través del Blog. Nos alegramos mucho de que ya estes de regreso a casa después de tantas complicaciones, y puedas reunirte pronto con toda esa gente que te ha estado apoyando sin descanso durante todos estos días de expedición. Ahora necesitaras recuperar fuerzas, y supongo que unos días te vendrán estupendamente, este fin de semana intentaré ponerme en contacto contigo para hablarlo.

    Saludos.

  7. Marisol goñi Dijo:

    fFrenelsa : Soy hermana de Francisco, me alegra mucho ver vuestro comentario y de antemano os doy las gracias por tenerle en cuenta tanto en su expedicion como en su regreso a casa. Tenemos un gran campeon como persona.
    MUCHAS GRACIAS.

Escribe un comentario