Por fin un helicóptero

Quiero empezar destacando que esta mañana han sido evacuados en helicóptero mis compañeros Koke Lasa, Juanjo Garra, Miguel Fernández y Alberto Zerain, algo que me alegra y me levanta el ánimo después de estos días tan difíciles, atrapados en el Campo Base.

Desde que el día 18 bajamos de la cumbre las cosas se torcieron. A dos miembros de la expedición, Fernández y Zerain, tras el esfuerzo de generosidad que hicieron al ir a buscar al equipo de Al Filo de lo Imposible, se les congelaron los pies y llegaron al Base a duras penas. Les hemos cuidado lo mejor que hemos podido, pero la preocupación se centraba en Koke Lasa, el compañero con el que ascendí el Kangchen. Koke sufrió un edema pulmonar por el esfuerzo de la cumbre, que se le desencadenó en el Campo Base.

Durante tres días le hemos estado metiendo en una cámara hiperbárica. Hemos sufrido unos momentos muy amargos, llamando a los helicópteros de rescate para que vinieran a buscarnos, pidiendo ayuda… Pero nadie venía a socorrernos. Lo cierto es que los últimos dos días era imposible, porque entró un ciclón por el Golfo de Bengala, que se quedó clavado en el Kangchenjunga. No podíamos salir de las tiendas, ni siquiera a la del compañero para ir a ayudarle, porque había vientos de 100 kilómetros por hora, con nieve racheada. Una tormenta que nos ha maltratado y sepultado bajo la nieve. Parece que el ciclón se ha desintegrado y ha mejorado el tiempo, pero nos hemos quedado con dos metros de nieve y las tiendas cubiertas, así que hemos tenido que cavar, cavar mucho para salir afuera.

Afortunadamente, el helicóptero ha llegado y se ha llevado a mis cuatro compañeros. El Campo Base está ahora mismo absolutamente desolado. Tan sólo quedamos Julen y yo, esperando a Óscar, el único miembro de la expedición que falta por bajar, ya que la tormenta le pilló en el Campo III y tuvo que quedarse allí. Óscar lo ha pasado también muy mal, a 7.200 metros, solo y escondido del temporal en su tienda. Pero hoy hemos hablado con él y tiene otra voz. Está mucho más animado y, a pesar de sentirse muy débil, se le nota mucho más sereno y tranquilo.

Un grupo de rescate formado por cuatro sherpas ha llegado con el helicóptero y ha comenzado a ascender para ayudar a Óscar en el descenso y llevarle oxígeno. Él está bien, bajando por sus propios medios, pero va a encontrarse una zona peligrosa, con mucha nieve acumulada, que tienen que abrir los porteadores desde abajo. A este grupo, se les han unido dos cocineros que teníamos en el Campo Base. No son sherpas de altura, pero sí gente con una fortaleza física increible y que conoce muy bien el camino. Ellos dos guiarán e indicarán al grupo la vía a seguir porque ahora mismo no hay ni ruta, ni cuerdas ni nada. El ciclón arrasó con todo a su paso. De todas formas, seis personas es una ayuda importante y, viendo que ascienden a buen ritmo, que son personas muy bien aclimatadas y que el tiempo ha mejorado, creo que hoy mismo se encontrarán con Óscar y mañana a más tardar, espero que volvamos a estar los tres juntos en el Campo Base.

Lo siguiente, no sé qué será. Lo ideal sería que aprovechando la movilización del helicóptero de rescate nos sacaran a los tres de aquí; pero después de la experiencia que hemos vivido con los helicópteros no me atrevo a asegurarlo. De no ser así, no quedará más remedio que salir del Base andando.

Yo me encuentro físicamente muy desgastado. Llevo días trajinando por el Campo Base, ayudando a mis compañeros, y me he quedado muy debilitado. Las sesiones de cama hiperbárica de Koke suponían un desgaste y un esfuerzo brutal, porque se trata de meter presión para “bajarle” de los 5.500 metros a los 3.500, y eso a estas alturas y después de haber subido es muy duro. Además, como era el que mejor me encontraba, he tenido que tirar del grupo, tomar las riendas y estar atento a sus necesidades. Ellos poco podían hacer con sus  congelaciones salvo aguantar.

Pero una por una, hoy es día de buenas noticias: Óscar ya baja y mis cuatro compañeros deben de estar en Katmandú, respirando oxígeno, sobre todo Koke, y encontrándose mucho mejor. Eso nos alegra; me siento  mucho más tranquilo.

(Esta información ha sido redactada a partir de una llamada de Patxi Goñi a la Oficina de Pamplona 2016, esta mañana a las 10.30h, hora española)

35 comentarios para “Por fin un helicóptero”

  1. Mis sinceras felicitaciones por tu fortaleza fisica y mental. En las situaciones adversas es donde se ve la calidad humana de las personas y la tuya se podria calificar de sobresaliente. Si puedes leer esta mail, antes que yo pueda contactar con Oscar, dile que le deseo que regrese cuanto antes y que se recupere rapido para que pueda estar en plena forma y asi tenga fuerzas para cuando nazca Joan darle un gran abrazo y un gran beso.
    Tambien deseo que tu compañero Koke, se recupere lo antes posible.
    Un saludo.
    Esther Gines

  2. Kiko y Ana Dijo:

    Patxi, cada día que pasa estamos más orgullosos de ti.
    Con lágrimas en los ojos después de leer tu relato solo podemos decirte que rezamos cada día para que todo salga bien y que esperamos vuestro regreso con impaciencia. Animo campeón.
    Un abrazo pero de los fuertes fuertes y otro a Julen.

    • Familia San Miguel Jiménez Dijo:

      Ana los amigos no solo estamos para divertirnos, en esta experiencia vivida con Patxi , se ha demostrado que hay un grupo de Navarros muy unidos , pero las chicas de Patxi (esas grandes sufridoras), estan deseando todas ,petons , muxus , kissis, besos y muchos bailes (y como no alguna pasmina) para reir y reir de felicidad.Gracias.

  3. Familia San Miguel Jiménez Dijo:

    Nunca olvidaré esta madrugada a las 4:20 GM las 8:20 en el Himalaya tu grito de emoción y el sonido del helicoptero a través del teléfono, después de haber despoticado e insultado a todos los pilotos, oficiales de enlace y responsbles de los equipos de rescate desde Kathmandú hasta Taplejung. Después de esta experiencia “MÁS ALLÁ DE LO IMPOSIBLE” (Miseria humana, tú ya me entiendes), has demostrado que tu fuerza y tu amistad son infinitas.
    Un fuerte abrazo de esta familia que te quiere.

    • Hemos pasado todos unos días angustiosos, gracias Jesús por estar ahí y salvarles, por informarnos, por tranquilizarnos…seguro que sin tu ayuda el final no hubiera sido tan feliz.

  4. QUE ALEGRIA SENTIR QUE ESTAS CON NOSOTROS HEMOS SUFRIDO TU ANGUSTIA , TAMPOCO HEMOS DORMIDO, PENSANDO EN TODOS VOSOTROS, NOS HEMOS DESESPERADO, ANTE LAS INCLEMENCIAS DEL TIEMPO, PERO HOY HA SALIDO EL SOL, TODO ESFUERZO TIENE SU RECOMPENSA, CON LO NEGRO QUE ESTABA EL CIELO POR FIN LA LUZ.FALTA MENOS PARA QUE ESTEMOS JUNTOS COMENTEMOS LA JUGADA , ADMIREMOS EL RELATO DE LA ODISEA Y NOS PODAMOS QUEDAR AL FINAL CON UNA SONRISA ,UNA GRAN SONRISA. PATXI YA SE QUE ALGUNAS SE VAN A PONER CELOSAS PERO ESOS BESOS “ESPECIALES” JE JE JE SOLO SON MIOS (CON PERMISO DEL QUE TU SABES)TE QUIERO UN MONTON “QUE LA FUERZA TE ACOMPAÑE”

    • Charito wapa, tus besos son especiales, pero el baile que se va a pegar con nosotras no tiene precio!!!!!!!! wapa!!!!!!!

      Patxiku que nos ponemos celosas!!!!!! ya nos puedes compensar a las navarricas y lo dicho petonets donde tu sabes jajajaj

  5. PAU SALAS Dijo:

    AMIGO PATXI UN FUERTE ABRAZO PARA TI Y PARA JULEN Y PARA OSCAR QUE ESPERO QUE MAÑANA SE LO PODAIS DAR, ESTAMOS TODOS CON VOSOTROS, Y CON GRAN ALEGRIA POR VUESTRA FUERZA EN SUPERAR LA SIEMPRE DURA Y DIFICIL CIMA DE NUESTRAS MONTAÑAS, EL P….. KANGCHEN SE RESISTE PERO IÑIGO AYUDA A SUS AMIGOS, UN FUERTE ABRAZO DESDE TARRAGONA I MOLTS ANIMS DE PART DE TOTS ELS VOSTRES AMICS QUE US ESPEREN VEURE MOLT AVIAT !

  6. Bueno, acabo de leer que Oscar ya esta en el C Base, sano y salvo.

  7. Patxi, siento mucho ke lo esteis pasando tan mal i me pongo mala solo de pensarlo. Estoy todo el dia pensando en vosotros i no rezo porke no se, pero no paro de pedir a kien sea ke os ayude y os sake de alli.
    Me alegro ke los otros ya esten en Kathmandu, pero justamente sois vosotros 3, los ke aun estais alli, mis amigos. Y no puedo dejar de preocuparme. Me preocupais Julen i tu, pero mas Òscar ke aun esta alli arriba.
    Quiero decirte ke eres un tio genial, solidario i un buen amigo, lo has demostrado! Te felicito por eso.
    Kuando veas a Òscar, dale un abrazo muy fuerte de mi parte i dile ke lo estoy esperando.
    1 beso muy fuerte para los 3. Os quiero mucho.
    Animos campeon, ke dentro de nada esto sera una historia mas para contar.
    Natha

  8. Natha, deja de preocuparte porque no sepas rezar, Oscar como he mencionado anteriormente, ya esta en el Base, SANO Y SALVO.
    Tranquilizate, mujer.

  9. Fernando Rubio Dijo:

    Si es que el cuerpo ya no da para tantas emociones fuertes . ¿ Que tal unos eskis de travesía para ir abriendo huella? .
    Un poco de paciencia alpina y a buscar lo bueno de cada hora ……
    “Ya estamos celebrando la alegría del regreso , durito , pero , finalmente todos de vuelta en el Base” .
    Fer

  10. Javier y Pili Dijo:

    Efectivamente, según contaba Patxi esta mañana, Oscar es como una roca y, alentado por pasar la noche en el CB con sus amigos, ha conseguido bajar de un tirón. Ya están juntos.
    Están cansados física y anímicamente, asombrados de cómo ese montón de circunstancias que les han acompañado en esta expedición, han terminado, en estos cuatro días, en una auténtica desesperación.

    Ahora nos podemos imaginar su felicidad. Hoy ha salido el sol en todos los aspectos, hoy hemos tenido un final feliz. Ahora nos haría falta un helicóptero…. a quien hay que rogar?? porque rogamos eh¡¡¡

    Puestos a dar premios…. como poco les correspondería el Premio Nobel de la Paz, los miembros de esta expedición han demostrado una solidaridad incomparable, en condiciones auténticamente extremas.

    Este es nuestro Patxicuman.

    Vaaaaaaaaale te perdonamos el baile….

    • ¿Como que le perdonamos el baile??? de eso nada!!!!!!!!!
      Patxi, CAMPEON!!!!!!!! prepárate para ese baile con tus chicassssss
      Nos alegramos todos del final feliz, nunca lo olvidaremos, ha sido para todos una gran experiencia y lo dicho, OS ESPERAMOS!!!!!!!

  11. Hola Patxi, un abrazo y un beso muy grande para ti y Julen ycuando llegue Oscar también para el. Después de días de incertidumbre pensando si os encontrabais bien por fin parece que todo se va arreglando. Dile a Oscar que recuerde que nos tiene que hacer una comida al grupo del Tibet (dice que es muy buen cocinero),fuera bromas cuidaros mucho que os esperamos y mentalmente estamos con vosotros

  12. Òscar ya esta en el base?? Uff! Que alegria!
    Bueno, pues ahora que ya estais todos juntos otra vez, solo keda esperar vuestra vuelta a casa, ke es mucho mejor ke todas las cumbres del mundo.
    Tengo muchas ganas de veros!
    Molts petons
    Natha

    Esther… gracias por la gran noticia, pero no estaba preocupada por no saber rezar, eso es lo de menos. Hay cosas ke me preocupan mas!

    • Natha, tienes razón, cada uno les hemos apoyado a nuestra manera, lo importante es que se han sentido acompañados y arropados por todos sus amig@s, ojala algún día podamos juntarnos y conocernos.

      • Hola Ana! Yo tambien espero ke algun dia podamos conocernos
        todos los ke hemos estado aki todo este tiempo, animando y
        mandando fuerza y energia a nuestros amigos.
        Bueno…. tendremos ke hacer una fiesta, no?? Para celebrarlo!!
        Mucha suerte i dale un fuerte abrazo i un beso a Patxi de mi
        parte… tu lo vas a ver antes ke yo. Gracias.
        Natha

  13. Hola Patxi soy Pili la hermana de Miguel Fernández, no se cuantas veces en estos últimos días he visitado este blog, puede que cientos, tantas como veces hubiera querido ser piloto de helicópteros en Nepal para haber ido en vuestra ayuda, gracias de corazón por ser nuestro ángel de la guarda, gracias por ese esfuerzo inmenso que lo creas o no tiene su recompensa, ya que al final del camino uno solo recuerda las cosas buenas y a los grandes amigos, tu has demostrado con creces que lo eres y aunque no me conozcas aquí tienes una amiga pa los restos, ánimos que ya queda nada, FELICIDADES CAMPEONES.

  14. Jordi C. Dijo:

    Hola Natha,
    Sólo una pregunta conocí a Óscar en el programa de El Cim de TV3. ¿Vas a tener contacto con él cuando lo veas? Nos gustaría hacerle llegar un regalo de nuestra parte. Me ha parecido que estás con él y nos preguntábamos si podíamos hacértelo llegar a ti o mejor se lo enviamos a su domicilio de Tarragona?
    Patxi, eres el mejor amigo que alguien pueda tener. Ojalá algún día nos conozcamos.
    Òscar, t’esperem a casa!
    Saludos.
    JORDI C. (Equip de El Cim)

    • Hola! Si ke el veure kuan arrivi.
      Ho podeu fer com vosaltres volgueu. Tant si decidiu ke li faci arrivar jo, com ke li envieu a casa…. no hi ha cap problema.
      Si voleu ke liu doni jo…. ja ens posarem en contacte.
      Moltes gràcies!
      Natha

      • Jordi C. Dijo:

        Hola Natha, moltes gràcies. Li farem arribar al seu domicili particular
        de Tarragona o a la botiga. Només una pregunta és un regal per
        disfrutar en família. Els seus 4 fill es diuen Oda, Júlia, Òscar i
        Olívia, oi? Segur que l’Òscar deu d’estar desitjant veure’ls.
        Moltes gràcies de nou.
        Jordi C.

      • Jordi C. Dijo:

        Natha,
        Solucionat! Li fem arribar a la botiga avui mateix. M’han confirmat
        que té 3 fills i no 4.
        Fes-li una abraçada de part de tots nosaltres.
        Jordi C.

      • ok, doncs ja li faré l’abraçada de part vostra.
        Hi podeu confiar en això!
        Gràcies per pensar en ell.
        Natha

  15. Cadiach es un inconsciente. Me alegro que todo haya salido bien.

  16. Perdona Mikel,pero como se nota que no conoces a Oscarún saludo a todos los que han estado por ahi arriba.

  17. Mucho animo y fuerza Patxi. Felicidades por tu fortaleza física, mental y por tu calidad humana.

    Afortunadamente parece que tod ya está bién.

    Un abrazo Patxi y nos vemos en Pamplona

  18. Hola a todos, solamente deciros que ayer por la tarde estuve hablando con una hija de Oscar y que estaba muy contenta de que su padre estuviera muy bien, esta debil, evidentemente, por el cansancio pero de congelaciones, nada, ni leves ni serias, esta muy bien. Ya sabemos que es lo que se suele decir ” un tio duro”. Comentamos que bajo muy rapido del CII al campamento base, y dedujimos que era porque queria ver la final de la Champions. Asi que todo ok! Gracias por todos los que os interesais por el, y entiendo que pueda parecer inconsciente pero lo justito como para dedicarse a esto. En el fondo, necesitas una pizca de insconciencia para ser montañero/a.
    Un saludo a todos desde Tarragona.
    Esther

  19. bJPATXI , ME ALEGRO DE QUE TODOS BAJEIS BIEN , YA QUE HAY NOTICIAS , EN LAS QUE DICEN QUE YA ESTAIS EN UN PUEBLO PEQUEÑO A 4100MTS ,COMO DIRIA EL TIRITI HA SIDO TODO INCREIBLE , NOS VEMOS AL REGRESO , MUCHOS SALUDOS

  20. Javi López Dijo:

    Me alegro mucho de que todo se os vaya arreglando. Animo, cada vez estáis más cerca de los que os quieren.
    Un saludo. Especialmente a Julen.

  21. HOLA DE NUEVO, COMO SABREIS, AHORA MISMO EN KMT SOLO QUEDA MI HERMANO MIGUEL, JUANJO,ZERAIN Y KOKE, ADELANTARON SU VUELO Y DEBEN DE ESTAR YA EN ESPAÑA, PATXI, JULEN Y OSCAR BAJARON ANDANDO CON LOS PORTEADORES, PUES BIEN, MI HERMANO LLEVA DOS DIAS INTENTANDO HABLAR CON PATXI, Y LO FUNCIONA SU TELF. SATÉLITE, SI ALGUIEN HA HABLADO ULTIMAMENTE CON EL, O CON OSCAR O JULEN Y ALGUNO DE ELLOS TIENE TELF. QUE SEPAN QUE MIGUEL ESTA INTENTANDO HABLAR CON ELLOS, Y ATRAVES DE LA AGENCIA LE HAGAN LLEGAR EL TELF. O BIEN PODEIS ENVIARSELO POR CORREO: franmitel@hotmail.com MUCHAS GRACIAS.

  22. HOLA A TODOS, LAS ULTIMAS NOTICIAS, SON DE AYER SABADO, PATXI JULEN Y OSCAR,SIGUEN BAJANDO ANDANDO, TODAVIA LES QUEDAN UNOS DOS DIAS MAS, PARA LLEGAR A UNA ALDEA Y CONSEGUIR UN AUTOBUS, QUE LOS LLEVE A KATMANDU, SE ENCUENTRAN BIEN, PERO MUY CANSADOS, ASI QUE LA MARCHA ES MUY LENTA, NO CREO QUE AHORA OS PODAIS COMUNICAR CON EL, ASI QUE PACIENCIA.
    GRACIAS A TODOS POR VUESTRO INTERES.

  23. Arantxa y Jose Andrés Dijo:

    ÁNIMO YA FALTA MENOS!!!!!
    POR FIN ME ATREVO A ESCRIBIRTE SIN TENER EL CORAZÓN EN UN PUÑO. NOS HAS HECHO SUFRIR MUCHO FAICO. EN NINGÚN MOMENTO DUDÁBAMOS DE TU FORTALEZA FÍSICA Y MENTAL PERO LA VERDAD ES QUE LAS COSAS SE PUSIERON MUY DURAS. TENEMOS GANAS DE QUE VUELVAS A CASA PARA DARTE UN FUERTE ABRAZO. ESTAMOS ORGULLOSOS DE TÍ. ERES INCREÍBLE!!!! ÁNIMO JULEN. A TÍ TAMBIÉN TE ESPERAMOS EN UNA DE NUESTRAS CENAS. UN ABRAZO A LOS DOS.

  24. Animo desde nuestro querido Lumbier. De lejos y a 30 grados a la sombra con una cerveza parece todo más facil, pero debe de ser jodido el subir a estos montes.
    Cuidate y nos veremos dando la vuelta al pueblo corriendo ( yo viendo que tengo jodida la rodilla)

    Animo y un fuerte abrazo.

    A.G.A.

  25. Kiko y Ana Dijo:

    PATXI, JULEN, A TODOS LOS QUE FORMAIS EL EQUIPO, SOLO DECIROS QUE PARA NOSOTROS SOIS LOS MEJORES, QUE ESTAMOS MUY ORGULLOSOS Y SOBRE TODO QUE TENEMOS MUCHAS GANAS DE DAROS UN ABRAZO.
    NOS VEMOS EL SABADO EN BILBAO!!!!!!!!!

Escribe un comentario